Dag 6 Fietsreis naar de Noordkaap: Dombas – Gulvag camping

Vanuit het vertrek moeten we gelijk klimmen, dus niet te warm gekleed ga ik van start. Daar krijg ik spijt van zodra we op de hoogvlakte komen, waar een snijdend koude wind in ons gezicht blaast.

Het is koud en grijs weer als we rond 8h30 vanuit de jeugdherberg vertrekken. Op het programma staat een rit van 127 km met meer dalen dan klimmen. We rijden over de E6, een brede doorgaande weg naar het noorden. Er zijn op dit stuk amper parallelwegen, dus we moeten rekening houden met vrachtwagens, kampers en andere auto’s die ons passeren. Het valt mij echter op dat de meeste automobilisten inhouden en pas inhalen als er geen tegenliggers zijn. Dat maakt het rijden op dit soort doorgaande wegen een stuk veiliger. Natuurlijk zijn er ook enkele automobilisten die ons dichter passeren, en daarom moeten we goed rechts houden en blijven opletten.

We klimmen van circa 700 meter naar een hoogvlakte van rond de 1000 meter. Met de wind tegen is het berekoud: het is rond de 4 graden. Ik krijg last van koude vingers en koude voeten, en probeer mijzelf warm te fietsen door harder te rijden. Dat helpt maar gedeeltelijk. Gelukkig staat na circa 25 km begeleider Rienk met de bus voor een kop koffie en pannekoeken met stroop of suiker. Tijdens de koffiestop trek ik mijn winterhandschoenen, overschoenen en dikke beenstukken aan. Dat rijdt een stuk aangenamer, zeker in de afdaling die volgt. Even is het spannend als we drie schapen passeren, waarvan er één vlak voor ons oversteekt. Gelukkig weten we het dier te ontwijken, maar we zijn gewaarschuwd: schapen zijn gevaarlijker dan passerende auto’s…

Ik rij op kop van een groepje met Monique, Piet en Gerard, maar na een plaspauze pik ik aan bij de drie snelle rijders Hemke, Arnoud en Roel. We rijden kop over kop een strak tempo. We schieten daardoor lekker op, zodanig zelfs dat we de tweede bevoorrading dreigen te missen. Gelukkig weten we Rienk over te halen om 12 km verderop naar ons te komen, zodat we van hem toch nog een warme bouillon en pannenkoeken kunnen krijgen. Inmiddels is de andere groep ons gepasseerd, die we verderop bijhalen. Omdat het parkoers nagenoeg vlak is kunnen we bij elkaar blijven, waardoor we met een groep van acht finishen bij de Gulvag camping, na slechts vier uur rijden over 127 km.

Op de camping verblijven we in trekkershutjes, die bijna zo luxe zijn als een hotelkamer. De ‘cabins’ hebben een toiletruimte met warme douche, elektrische kachel en een grote TV. Het stapelbed zorgt voor discussie wie onder en wie boven moet slapen, maar daar komen we wel uit. Doordat de zon schijnt lukt het ook nog redelijk om de wielerkleren schoon en droog te krijgen. ’s Avonds eten we pizza in het restaurant van de camping, dezelfde plek waar we de volgende ochtend vanaf half acht zullen ontbijten. Na het eenvoudige doch voedzame diner maak ik een wandeling over de camping, waar ook enkele andere gasten zijn aangekomen. Ook voor hen is de vakantie begonnen.

Foto's: Adrie Nillesen, Roel Wierda, Norbert Cuiper

Bekijk de rit op Strava

Dag 5 Fietsreis naar de Noordkaap: Jotunheimen Fjellstue – Dombas

De vijfde dag van de fietsreis naar de Noordkaap begint met een natte afdaling. Dat voorspelt weinig goeds voor de gravelwegen in de route, maar gelukkig klaart het later op de dag op.

Het regent op de berg. Dat betekent een natte, koude afdaling. Geen leuk vooruitzicht, maar we moeten er toch aan geloven. Na het ontbijt trek ik mijn regenjas, overschoenen en winterhandschoenen aan. De eerste fietsers zie ik al vertrekken. Bikkels. Met Roel en Moniek begin ik een kwartier later aan de afdaling. Al snel zijn mijn beenstukken en overschoenen doorweekt. Toch vind ik het niet koud, waardoor ik na de afdaling mijn regenjas uittrek. Langs de rivier rijden we verder tot aan de koffiestop in Lom. Hemke waarschuwde ons voor een kuil met grind in het wegdek. We zijn op onze hoede. Gelukkig valt het mee en kan iedereen zonder kleerscheuren de kuil passeren. 

Na de koffiestop rijden we langs de Ytterviki rivier om de drukte op weg 15 te vermijden. De weg is heuvelachtig en bevat een lange onverharde strook. Dat is een mooie opwarmer voor de Sladalsvegen, een beklimming van circa 15 km over een onverharde weg. Deze berg zit in de alternatieve route die Klaas Herder heeft ontworpen om te laten zien hoe de wegen er vroeger in Noorwegen uitzagen. De Sladalsvegen is daar een mooi voorbeeld van. Voor fietsers is de beklimming toegankelijk, auto’s moeten echter tol betalen om over de pas te rijden.

Ik twijfel of ik de Sladalsvegen moet beklimmen. Het heeft immers ’s ochtends nog geregend en de weg zal modderig kunnen zijn. Piet Wijnker en Jan Veldt gaan wel, waarna ik alsnog besluit om de berg te beklimmen. In het begin van de klim is de weg nog van asfalt, maar bij de afslag wordt de weg onverhard. Met de modderigheid blijkt het mee te vallen. Het draait wel wat zwaarder, maar mijn wielen zakken niet weg. Ik kom koeien en schapen tegen die op de weg lopen. De weg loopt gestaag omhoog, met af en toe een korte afdaling. Het is heel rustig op de berg. Op de top wacht ik op Moniek, om samen te gaan dalen. Ze komt al snel boven en is zeer onder de indruk van de berg.

Afdalen over een onverharde weg lijkt gevaarlijk, maar het valt mee. Ik ga wel minder hard omlaag, maar kon nog behoorlijk remmen op de aangestampte zandweg. We stoppen even om een foto te maken van het uitzicht, waarna een jeep met aanhanger ons hard voorbij komt. Op de aanhanger ligt een rubberboot. Ik kan de boot aardig bijhouden, maar besluit om even te wachten op Moniek. De volgende haarspeldbochten zijn geasfalteerd, maar de rechte stukken daartussen weer onverhard. Ook loopt de weg steil omlaag, waardoor we op tijd moeten remmen. Ik ben blij als de onverharde afdaling achter de rug is en we weer gewoon op het asfalt kunnen rijden.

We rijden naar Dombas, waar we overnachten in de jeugdherberg. De gpx-route leidt ons naar een steil klimmetje langs vakantiehuizen, maar we zien daar geen jeugdherberg. We vragen de weg aan een man die in zijn tuin werkt. Hij zegt dat we zo’n 200 meter door moeten rijden om bij de jeugdherberg te komen. Daar zie ik een bordje van de jeugdherberg, maar nog geen herberg. Dat blijkt weer 100 meter hogerop te liggen, achter het restaurant-hotel. Het personeel van het hotel is op de hoogte van onze komst. Gelukkig, we zitten goed. De anderen die later binnen komen hebben ook moeite gehad om de jeugdherberg te vinden, maar ze hebben het uiteindelijk wel gevonden.

Zoals Jan Veldt zegt: de reis naar de Noordkaap is een avontuur. Daar hoort het zoeken ook bij.

Foto's: Adrie Nillesen, Roel Wierda

Bekijk de rit op Strava